Bugün yaşadıklarım karşısında verdiğim tepkiler, çocukluğumdan kalma tanıdık duygular olabilir mi? O meraklı koşturmacaların içinde, yalnızca oyunları değil, hayata dair bazı şeyleri de öğrenmiş olabilir miyim?
Bana kalırsa, bugün verdiğim kimi tepkilerin izleri çocukluk hatıralarımda saklı. Hatta hayatımın o dönemini, yolculuğa çıkmaya hazırlanan birinin valiz hazırlamasına benzetiyorum. Çocukluğumda biriktirdiğim duyguları valizime özenle yerleştiriyor, yetişkinliğimde gittiğim her yere yanımda taşıyorum. Bazen bir olay karşısında verdiğim tepkinin nereden geldiğini anlayamıyorum. Sonra valizimi açıyor, içinden çıkan duygunun ne kadar tanıdık olduğunu fark ediyorum.
Duygu biriktirmem, asla benim olmayan o bisikletin bende bıraktığı hayal kırıklığıyla başlıyor. Hayatım boyunca bana eşlik edecek bu duyguyla ilk kez orada tanışıyorum. Ardından diğerleri sıralanıyor. Bana ait bir şey izinsiz kullanıldığında kızgınlık da valizimde yerini alıyor. Annem en sevdiğim yemeği yaptığında mutluluğu da yanıma alıyorum. Birinin bile isteye can yakabildiğini ilk kez o yıllarda görüyor, şaşkınlığı da diğer duyguların yanına yerleştiriyorum.
Her biri geçmişten kalma bir hatıra gibi duruyor valizimde. Yıllar sonra benzer bir olayla karşılaştığımda, içlerinden biri kendini hatırlatıyor. Bazen neden böyle hissettiğimi anlamak için geçmişe dönmem gerekiyor. Çünkü bugünün içinde hissettiğim bazı duyguların izleri, çocukluğumun bir köşesinde hâlâ duruyor. O meraklı koşturmacalarda biriktirdiğim kocaman duyguları, ben fark etmeden yarına taşıyorum.
Oysa daha gidilecek çok yer, hissedilecek birçok an var. Belki yeni duygular eklenecek valizime, belki de eskilerinden bazılarını artık yanımda taşımamayı öğreneceğim.
Ve anlıyorum: Yolculuğum henüz bitmedi. Valizim hâlâ yanımda.
`gözde
Bir Cevap Yazın