ZAMERAİS

Selam! Hani aşk hikayelerinde olur ya, bir kadın ve erkek bir sokağın köşesinde bilinçsizce çarpışırlar ve bu çarpışmadan romantik bir aşk hikayesi ortaya çıkar. Hatta evlenir ve çocuk sahibi olurlar. Bu benim için daha çok bir kedi, köpek ya da acelesi olan yüzü asık insanlarla ya da potansiyel bir suçluyla karşılaşmak şeklinde gerçekleşiyor nedense.  Bu kahverengi köpek ile de tam olarak bu şekilde bir köşede karşılaştım. Ben onu fotoğraflarken o bir anda durup duvarın yanına uzandı. Belli ki bu duvar onun alışık olduğu bir yer. Aslında bir gözünün ucuyla da ben güvenli biri miyim değil miyim kendini tetikte bekletiyor ve beni inceliyor. Ben de onun bu tetikte olma halini kendini korumak için bana saldırması gibi istenmeyen bir olaya çevirmemek için bir kare fotoğraftan sonra onu rahat bırakıyorum.

Onu rahat bırakıyorum çünkü aslında orada dikkatimi çeken daha büyük bir şey vardı. Evet şu iri beyaz köpek ve yanındaki ufak erkek çocuğu. Bir arkadaşlıkları olduğu belli. Çünkü bu ikilinin birlikte yürüyüp birlikte aynı noktada durduklarını gördüm.

Oturur oturmaz etrafın güvenliğini iyice kolaçan etti iri beyaz kürklü köpek. Çocuk her zamanki bir günü yaşıyormuşçasına ona aldırmıyor.

Eğer bir köpekle iyi anlaşmak istiyorsanız önce onun iyi anlaştığı kişiyle diyalog kurmalı ve sizin ‘güvenli’ olduğunuzu göstermelisiniz. Aksi takdirde köpekler bir güvenlik görevlisi edasıyla acaba birlikte olduğum insana zarar verecek mi diye size saldırgan ve mesafeli davranabilir, hırlayabilir, havlayabilir. Bu sizi ve çevrenizdeki birçok insanı korkutup huzursuz edecek bir şeydir. Bu yüzden önce yanındaki çocuğa selam verdim. Adını sordum. Ben Ahmet dedi. Bir yandan da köpeğe ‘Poz ver bak abla fotoğrafını çekiyor, güzel çık fotoğraflarda’ diyordu. Bana da heyecanla sordu ‘Fotoğrafları sosyal medyada paylaşacak mısın’, ‘Evet, fotoğrafları paylaşacağım’ dedim. Güzel fotoğraflarımızı paylaş, dedi. Büyük bir heyecanla köpekten daha güzel pozlar vermesini de istedi. Köpeği tanıyor musun, birlikte geldiğinizi gördüm, dedim. Evet tanıyorum dedi. Çocuk ben soru sormadıkça ekstra hiçbir bilgi de paylaşmıyordu. Sokaklarda uzun vakitler geçirmiş olduğu belli olan bu çocuk fazladan bilgi vermenin aslında ‘kendini tehlikeye açık hale getirmek’ olduğunun bilincinde gibiydi. Onun adına sevindim.

Ha bir de dev gibi bir korumayla geziyordu. Beyaz kürklü dev bir köpeği vardı. Bu açıdan da Ahmet’in güvende olduğunu düşünüp, onun adına sevindim. Köpek hala benden şüpheleniyormuş gibi olan kararsız ve kaçamak bakışlarını üzerimden çekmemişti. Hala ‘tam olarak güvenli insan’ değildim. Ahmet bu köpeğe bir isim verdin mi, dedim. ‘Baboş’ dedi. Köpeğe ‘Baboş’ adını vermiş. Aslında haklıydı bu ismi vermekle. Bir baba şemasından beklenilen koruma, güven, destek bu köpeğin verebileceği bir şeymiş gibiydi. Küçük bir çocuğun penceresinden bakarsanız, o an en çok neye ihtiyacım olurdu diye sorarsanız muhtemelen böyle bir cevabı alırsınız. Baboş ne demek bilmiyorsanız kelimenin açıklaması şöyle : ‘Adana-Hatay yöresinde kullanılan baboş(ya da babuş), babam, kardeşim gibi anlamlarda kullanılır. Ayrıca “Baboş” kelimesi güçlü, kuvvetli, cesur, yiğit, iri yapılı anlamlarına gelir. Genellikle erkek çocuklarına söylenen ve sevgi ifade eden delikanlı anlamında bir söz.’ Köpeğin kürkü ve cüssesi de o kadar büyük ki değil insanlar başka bir köpek ya da köpek grubu dahi ona saldırmaya cesaret edemez. Ahmet bu beyaz kürklü dev köpeğe ‘Baboş’ diye isim koymakla çok isabetli bir tercihte bulunmuş.

Ona Baboş diye seslendikçe artık ben de onun için güvenli insan oldum. Muhtemelen çok uzun bir zaman sonra onunla yine karşılaşsak yine güvenli insan olarak beni tanıyacak. Çünkü köpeklerin kuvvetli bir koku hafızaları vardır. Sizi tanırlar. Daha yakından tanımaya çalışırsanız sizi sahiplenirler.

‘Gözüm kapalı ona güvenirim’ bir fotoğraf karesi olsaydı işte o bu fotoğraf olurdu. Ona ‘Baboş’ diye seslenmekle onunla tanışma merasimimi tamamlamış oldum. Patileri bile ne kadar büyük! Baboş gibi birçok sokak köpeği aslında sahipsiz değil. Onların yüreklerinde birileri onların sahibidir, arkadaşıdır. Kendi kendine işleyen bir sistem gibi sokak hayvanları bir yerlere aidiyetlik içinde yaşarlar. Bu Türkiye’de böyle. Özellikle Adana sokaklarında köpekler aç kalmaz çünkü mutlaka yakınlarda bir kebapçı, dönerci, et ve tavuk türü yemekler satan bir yer mutlaka vardır. Bir de sokaklara mama bırakan gönüllüler var.

Ahmet ve Baboş, onlara böyle uzaktan bakınca sıcakkanlı değillermiş gibi gözükebilirler. Ancak selam verip onlarla aynı göz hizasına gelirseniz ve yüzlerine tebessümle bakarak konuşursanız, yanlarına oturursanız aslında onların da ne kadar sıcakkanlı olduklarını, sohbet etmeye, ilgi görmeye ne kadar ihtiyaç duyduklarını fark edersiniz. Kimseyi dış görünüşü, ekonomik durumu, nasıl bir hayat yaşadığıyla yargılamayın. Ahmet ve Baboş, sokak ortasında tanıştığım sevecen, neşeli, doğal ve yoldan gelip geçenlerin attığı yargılayıcı bakışları umursamayan bir ikiliydi. Onlara selam verdiğim andan itibaren yoldan geçen diğer insanların da onlara selam vermeye başlaması ‘aa bazen bir selam başka selamları doğurabilirmiş’ diye düşündürdü. Üzüldüm. Kimseye zararlarının olmadığı belli olan bu çocuk ve köpeğe yargılayıcı bakışlarla bakmalarına üzüldüm. Telaşlı ve asık suratlı bu insanların kalplerinin ne denli katılaşmış olabileceğini gördüğüme üzüldüm. Böyle zamanlarda benim yaptığımı yapabilirsiniz. Selam verin. Göz hizasına gelerek kısa sohbet edin. Konuşmaya pek gönüllü değilse rahatsız etmeyecek kadar yüzeysel sohbet edin. En önemlisi acıyarak değil tebessüm ederek bakın. Eğer hiçbir şey yapmak istemiyorsanız en azından kırıcı davranmayın, yargılayıcı bakışlar atmayın. Her canlının kalbi Allah’a bağlıdır. Kırmayın. Tebessüm bedavadır. En azından tebessümünüzü vermeye çalışın. Unutmadan Ahmet ve Baboş’un siz okurlara selamları var. Buraya kadar Ahmet ve Baboş’u okuduğunuz için teşekkür ederim.

Yazar : Hacer Çinçik Fotoğraf : Hacer Çinçik 📍Adana / Türkiye 🇹🇷