İnsan her zaman özgürleşmekten bahsedip durur. Özgürleşmek istediğini, özgürlüğüne engel olanlara nasıl da sinir olduğunu anlatır. Kendini kafesteki bir kuş gibi anlatır. O kendini bir kartal, atmaca, şahin gibi bir kuş olarak düşünür. Kafese girmemelidir, kafeste kalmamalıdır. Bir açılsa kilidi, aslında neler yapacaktır, nasıl da uçacaktır, nerelere gidecektir de kafesi kilitlidir işte. Hiç aklına gelmez/getirmez acaba ben bir muhabbet kuşu olabilir miyim diye. Çünkü topluma ben bir muhabbet kuşuyum mu diyecektir. Egosu sarsılır, kimseler ona ciddiyetle saygıyla bakmaz diye ödü kopar. Ayrıca o kendi dünyasında çok görkemlidir. Neden kartal olmak varken bir muhabbet kuşu olsun ki? Sık sık merak eder, kafese ne zaman yem ve taze su koyacaklardır diye. Hele şu kaliteli yemler yok mu, yedikçe tüylerini parlatan cinsten.
Bazen kafesin kilidinin açıldığı olur ama bu defa da bir oda kadar alanda uçmasına izin vardır. Yine de kafesten daha iyi diyerek ona da razı olur. Bazısı sahibine öyle de bağlanır ki odanın pencereleri de açılsa, sokağa sahibiyle birlikte çıksa da kanat çırparak uçup gitmez. Özgürlüğünü istiyordur ama, kim vazgeçerdi ki özgürlükten? Ama sahibini tanımış, alışmıştır, bu düzeni bırakıp da kim uçacak, kanat çırpacak, uzaklara gidecek bir de yem ve su bulmakla uğraşacak? Kurulu düzeni bırakmak kolay mıdır ki, düzenin verdiği konfor, kafa rahatlığı ile dış dünyadaki mücadele bir midir? Dışarıda kediler var, bir bulursa fırsatını atıverir pençemsi patilerini. Düşünürken bile kuş yüreği nasıl da çarpıyor sanki kalp krizi. Durduk yere kedilere yem mi olsun şimdi? Geceleri kafesinin içindeki dalında huzurla uyumak varken sokakta hangi ağaca kedi, yılan tırmanır diye mi düşünecekti? Bir de diğer kuşlar var, ansızın gelip onu kapıp yok ederlerse? Dışarısı çok tehlikeliydi, en iyisi alıştığı düzen diye düşündü özgür olmak isteyen kuşumuz. Aslında kanatları vardır ama onları kullanmanın bedeliyle nasıl başa çıkacağını bilmediğinden o güzelim uçmak için yaratılmış kanatlarını olabildiğince kapalı tutmayı tercih eder.
Muhabbet kuşunun hayatı böyle. Dilinden düşmeyen özgürlük lafları ve özgürlük adına adım atmayışıyla konfora saplanmış bir hayat.
Ama bir kartal olsaydı muhtemelen yiyeceğini nasıl bulacağından ya da gece uyurken kimin saldıracağından da şüphesi olmazdı. Çünkü kartalın güveni kendinedir, dış dünyaya değil. Kartal cesurdur, yeri geldiğinde pençelerini ve gagasını avlanmak ga da kendini savunmak için kullanmaktan geri durmaz. Bir de kartallar muhabbet kuşlarının sevdiği o çok gürültülü kalabalıkları hiç sevmez. Kartal bir dağın başında herkesi göreceği bir noktada yalnız kalmayı tercih eder. Kendisi de pek konuşmaz. Ama özgürlük denilince herkesin aklına ilk önce kartalın kendisi gelir. Kartalın hayatı özgürlüğün kendisidir. Vahşidir. Saldıralara açık ve saldırmaya hazırdır. Tetiktedir. Konfora istese de alışamaz. Özgür biri için konfor açlıktır, bataklığa batmaktır. Kanat çırpamıyor olmanın ölmekten farkı yoktur. Kartalı kafese koysalar kahrından hasta olur, tüy döker, iştahı kapanır. Muhabbet kuşu öyle mi, yemeğini yer neden ilgi göstermiyorsun diye küser.
Özgürlük herkesçe arzulanır ama herkesin katlanabileceği bir şey de değildir.
Özgürlüğünüze engel olan dış sebepler olabileceği gibi içsel sebepler de olabilir. Örneğin; kişilik, inançlar, düşünce yapısı, hayata bakış açınız, etik kaygılar, toplum ve bireyin beklentileri arasındaki tutarlılık/tutarsızlıklar gibi. O halde bazı sorular yönelterek konuyu bağlayalım.
*Özgürlüğün ne kadarını arzuluyorsunuz?
*Arzu ettiğiniz özgürlüğe dayanacak içsel güç kaynaklarınız neler? Ve bu güç kaynakları yeterli mi?
*Özgürlüğe kavuşmak size hayatınızdan ne/neleri kaybettirir?
*Özgürlüğe kavuşmak size ve hayatınıza ne/neleri katar?
*Özgürlüğü yaşamaya duygusal kapasiteniz yeterli midir?
Özgürlüğü yaşamak ve konuşmak arasındaki farkı kendi hayatınızda düşünmeniz, anlamanız dileğiyle sevgiler
Yazar : Hacer Irmatov
#özgürlük #özgürlüktenkaçış #kartal #muhabbetkuşu #kazanç #arzu #kişilik #felsefe #psikolojikdanışmanlık #psikoloji
ZAMERAİS 
Yorum bırakın