ZAMERAİS

Yalnızlık insanlığın şartıdır.

Bizler yalnızız. Asla bizimle birebir aynı acıları aynı sevinçleri taşıyan kimse yok. Bizimle aynı yolu aynı ayakkabılarla yürüyen kimse yok. Hep bir ve biricik deneyimlerle bezeli hayatımız. Ondandır anlaşılmaya hasret kalışımız. Sanırım “anlaşılmak” bir cennet nimeti olarak sonsuz aleme saklandı. Şükür ki anlamaya çalışan insanlar var ; o gayreti güden, çabalayan… Biliyorum onlar da anlaşılmaya hasret ve bu konforu etrafındaki insanlara vererek ; Yaratanın merhametini dileniyorlar. Lakin anlayışsız insanlar arasında, anlaşılmaz zamanlara esir düşmüşler. Bu nedenle, onların tek sahipleri Yaratıcı(cc)’dır ve her zerrelerinden inanç damlar. Hiç rastladınız mı onlara bilmem ama beklentilerini sıfırlamış insanlardır. İnanın, bir “Nasılsın?’ beklemezler kimseden, hep bir dağ gibi dimdik durdukları için insanlar onlara yaslanırlar oysa onların içlerinde volkanlar kaynıyordur. Ve bunu bilen sadece Yaratan’dır.
Ben onları gülümsemelerinden tanırım bir de dertleşmelerinden. Çünkü onlarla dertleşmek hep tek taraflıdır. Sadece siz anlatırsınız.

İşte onlar yanlızlıktır.

Bizler yanlız insanlarız ama onlar ‘yalnızlık’tır, ilhamla dolu, kutsi bir yalnızlık.

Yeni hedefim o kıvama ulaşabilmek ve yavaş adımlarla oraya ilerliyorum. Artık görüyorum bizler, yalnız kalmayı öğrenemediğimiz sürece bir araya gelemeyeceğiz. Yalnız kalmamak uğruna hep kendimizden eksilteceğiz sonuçta geriye ne ben kalacak ne de biz.

Başlarda, birilerine iyi gelmeye çalışmak motive ediyordu yaşamımı. Sonra fark ettim ki kime neyin iyi geleceğine ben karar veremem, bunu bilemem. O zaman, sessizce köşeme çekilip kendime iyi gelmeli, yalnızlığı izlemeli ve ona sarılmalıyım. Başta soğuk gelen kolları sonradan sıcacık oluyor, bana güvenin. Ola ki bir çağrı aldınız, insanlar sizinle olmak istedi. Tamam, sorun yok biraz da insanlarla olur; ilham alır ve ilham olursunuz. Tekrar sığınağınıza döner, yalnızlığınızı yeni ilhamlarla süslersiniz.
Bir arada kalabilmek , yalnızlığın deşarjıyla mümkünmüş. Her köşesi kutuplaşmış canım ülkemde bu yönteme muhtacız.
Ne olur az biraz daha yalnızlık, az biraz daha anlayış, az biraz daha merhamet…Ne olur, az biraz daha gayret, biraz ümit…
Yalnızlığı ile kucaklaşanlara…

Yazar:Aybüke Şimşek

Fotoğraf: Ayşe Feyza Çelik