ZAMERAİS

Umut “zehirli bir duygudur” dedi, düşüncelerine çok değer verdiğim bir derttaşım. Dondum kaldım. Nasıl olur, dedim, güzel günlere uyanma umudum olmasa şimdiye çoktan koparmıştım dalından yüreğimi.
Sahiden umutsuz döner mi dünya … Kuşlar bile daha sıcak ülke umuduyla uçmaz mı uzak ülkelere, dereler denizlere kavuşmak umuduyla akmaz mı, taşlar dağlardan toprak olmak umuduyla yuvarlanmaz mı, insan aşkı bulmak umuduyla yeniden cesaret etmez mi sevmeye… Bu listeyi sayfalarca uzatabilirken nasıl olur da benim bunca kıymetlim, umudun zehirli olduğunu düşünür.
Bunu kabul etmek o kadar zordu ki, öfkelendim. Onu bunca seviyorken o, umuda vefasızlık ediyor, diye düşünüyordum. İstemsiz çığlık çığlığa “Sen ki benim en yakın derttaşımsın, nasıl olur da böyle düşünürsün?” dedim. Gülümsedi. Bilgeliğin ışığı süzüldü gözlerinde. “Umut ettiğin fani ise, umudun nasıl sonsuz olsun?” dedi.
Sonra bir sessizlik çöktü, tüm duyularım yavaşladı. Işık doldu zihnime…
Umut sonsuzdan beslenmezse yıkılır gider üzerindekilerle… Ne çoktur insandan umut edip yanılan, sonra yıkılıp kalan, mevsimden umut edip hasatsız kalan, yağmurdan ümit edip susuz kalan ne çoktur.
Demek benim umut dediğim, sonsuz bir güce yaslanmakmış. Meğer bir tek O’ndan ümit edilir, O’na umut bağlanırmış.
İçten içe “İyi günleri var edecek sonsuz bir güç var.” diyerek uyanmışım birçok sabaha. Yoksa yıllarca süren gece ile sönüp giderdi umudum da yaşamım da.
O zaman nerede ümit kesiyorsam, O sonsuz güçten ümit kesiyorum. Haşa, O yok diyorum. Umut zehirdir elbet, sahibine teslim edilmezse. Hatırla her umudun yıkıldığında boğazına düğümlenen o cam kırıklarını… Yutkunamadığın için gözüne dolan yaşları hatırla. Her geçen yıl ile boğazına eklenen cam kırıkları var, değil mi?
Artık kurtul onlardan…
Senin ve umut ettiklerinin ötesinde, umut edilmeye layık sonsuz bir güç olduğunu hatırla.

İnançla doğrul, tekrar göğe uzat başını.

Fotoğraf: Ayşe Feyza ÇELİK