ZAMERAİS

İnsan olmak, hep bir dirilişin, yeşermenin çabasıdır. Yıllarca büyümenin hayalini kurar, ağaç gibi masmavi göğe ulaşmanın ve dallarını ona uzatmanın hayalini…

Yapar da, serpilir insan; göğe uzanır. Nasıl onurlu, nasıl gururludur! Derken bir fırtına çıkar, öyle sert eser ki ağaç misali ayakta kalmaya çalışır insan… Elbet diner fırtına, daim esecek değil ya; diner de insan, ancak o zaman fark eder: meğer ne çok dalını kırmış, ne kadar çok yara açmıştır… Acısı başlar bu sefer kayıplarının, emek emek, ilmek ilmek işlediği göğe ulaşma hayalini yitirişinin acısı…

OTam burada ayrılır insanlar: yeşerenler ve çürüyenler olarak.
Yine yeniden yeşerme telaşına düşecek misin?
Yine gökyüzüne sarılma hayalleri kuracak mısın?
Yok yere kırılan dallarına can suyu taşıyacak mısın?
Eğer cevabı evetse tıpkı bir ağaç gibi daha görkemli, daha güçlü tam da kırıldığı yerden yeşerir, dirilir insan.
Eğer cevabı hayır ise devrilmek için bir sonraki fırtınayı bekler sessiz, çabasız, ölü…
Ondandır bu çağın insanının kendini hazla boğma telaşı. Ancak o doyum anlarında duyar nabzını, yaşıyorum sanır oysa bir yanılsamadır, bir kas seğirmesi belki. Haliyle tekrar duymak ister, hem daha şiddetli ister, yine yeniden haz arayışlarına girer. Aç insana çalmakta mübahtır ya aç ruhuna her hazzı mübah sayar, maalesef hayvanlar şaşar kalır insanoğlunun yaptıklarına.
Yüzleşmek lazım cesaretle yaraya bakabilmek lazım. Korkmadan “Buradan kırgınım, buradan da…” diyebilmek lazım. “Benden başka kimse saramaz yaramı!” demek lazım. Velhasıl hareketlenmek lazım. Kendimize dair edindiğimiz her farkındalık bizi kanatlandırır. Çünkü bu oyunun başrolü de biziz, seyircisi de… İzlerken keyif almak için başrol olma cesareti gösterebilmek gerek. Hikaye başınıza gelenler ve bunlara katlanabildiğiniz ölçüde güzelleşir, izlemek keyif verir.
Benim yaşamdan aldığım deneyimler bu şekilde, ama ne demiş eskiler: “Ölmeyesin de göresin”🤗 Herkese huzurlu yaşamlar dilerim.