ZAMERAİS

Merhaba okur, karanlığa dair neler hissediyorsunuz? Peki ya galaksideki sayısını bilmediğimiz çeşit çeşit yıldızlar? Evet bir yazıyı okumadan önce kendimize bazı sorular sormak konuşulan konuyu anlamak için daha iyidir. Bu yazıda gerçek bir karanlık ile hayatımızdaki ‘karanlık’ diye adlandırabileceğimiz dönemler, olaylar, düşünceler, duygular arasında bir benzetme yapılmaktadır. Lütfen yazıyı bu minvalde okuyunuz.

Yıldızları görmek isteyen kişi tüm ışıkların sönmesi gerektiğini bilir. Bu yüzden yıldızları görmek karanlığa ne kadar tahammül edebileceğinizle de ilgilidir. Bu karanlık nasıl bir şeydir? Açıkçası bir çok açıdan görmek mümkün. Örneğin gözlerinizin bir şey görmesi için gerekli ışığın olmadığı somut bir karanlık ya da zihninizi baskılayarak tam olarak net düşünmenize izin vermeyen soyut bir karanlık da olabilir.

Karanlığa herkesin katlanması gerektiğini ya da katlanabileceğini düşünmüyorum. Sonuçta herkesin psikolojik sağlamlığı ya da kaynakları yeterli olmayabilir,farklıdır. Ama bir kişi yeterince cesaret, sabır gösterebilirse ‘tam her şey bitti, üzerime derin bir karanlık çöktü’ dediği anda aslında bambaşka ışıkların olduğu bir gerçekliğe de uyanabilir. Özellikle galaksi, astronomi, yıldız fotoğraflarıyla ilgilenen fotoğrafçıların çalışmalarını incelerseniz göreceksiniz ki kapkaranlık sandığımız anlarda bile aslında gökyüzü türlü türlü renk ve ışıklarla dolu. Sadece biz algılayamıyoruz. Ama bu onların olmadığı anlamına gelmiyor. Bu açıdan bu karanlıkları avantaj olarak görebilmek için bir ‘inanç duymaya’ da ihtiyacımız var. Ben karanlık başladığında başka güzellikleri göreceğime dair bir inanç beslersem karanlık beni o kadar da kaygı, korku, anksiyete, ümitsizlik, dehşet duygularının içine sürüklemez. Aslında karanlık bile değil bizi o duygulara sürükleyen. Biziz. Bizi bu zorlu duygulara sürükleyen şeyler çoğunlukla bizimle ilgilidir. Bizim karanlıkla nasıl baş edeceğimizi bilemiyor oluşumuzla, karanlıkla yüzleşecek cesareti gösteremiyor oluşumuzla, karanlığa önyargılı birtakım inançlar besliyor olmamızla, karanlığa bir şans vermiyor oluşumuzla, her şeyin kendi istediğimiz gibi mükemmel olmasını istememizle ilgilidir.

Karanlıkta değilken karanlıkta kalmanızı tavsiye etmiyorum. Şahsen tatlı ve dinlendirici bir ikindi ışığını tercih ederim. Ancak bir şekilde zaten karanlıkta kalmış olanlarınız için söylüyorum ; karanlık sandığınız kadar tehlikeli de değil sandığınız kadar güvenilir de değil.Yani karanlık sürekli olarak içinde kalmak için uygun bir ortam değildir. Mutlaka bir süre sonra ışığı görmemiz gereklidir. Sağlıklı bir yaşam için evet bu gereklidir. Herkesin kendi kaynakları, gücü farklı olduğu için herkes kendi karanlığından farklı şekilde zarar görür ya da orayı bir kazançlı bölgeye dönüştürür. Bu tamamen sizin kim olduğunuzla ilgilidir. Şöyle ki kimi bir karadelik karanlığında mücadele ediyordur kimi bir odanın karanlığı içinde mücadele ediyordur. Yine de hangisinin daha ızdırap verici olduğunu söylemek zordur. Çünkü karanlığa maruz kalan kişilerin psikolojik olarak bu karanlığı nasıl algıladıklarını bilmiyoruz. Evet bir karadelikte ölümüne mücadele verip oradan çıktığınızda da gerçekten aydınlanmış olabilirsiniz. Bir odanın karanlığında çok uzun süre belki de ömür boyu hapsolup o karanlıktan şikayet ederek bir ömür de geçirebilirsiniz. Bu tamamen size bağlı. Ben dilerim ki karanlıklarınızı iyi tanımaya çaba gösterip, karanlığınızın size vereceği iyi nimetleri alabilir, uyarılarını da dikkate alabilirsiniz.

İyi bir karanlık sınavı atlatmadan ikindi ışığından da yeterince tat alamayacağınızı söylemeliyim. Eğer hayatı daha fazla ‘an’da kalarak yaşayabilmek istiyorsanız bu tür karanlık sınavlarına göğüs germeniz gerekecek. Merak etmeyin, karanlıkta size el uzatanlar olacaktır sadece o elleri tutmayı bilin. Bazen maalesef ki hem karanlıkta olan hem de onu karanlıktan çıkarmaya niyetli elleri geri çeviren hatta o yardım ellerini düşman olarak gören insanlar görüyorum. Bu kadar şüpheci olmanız değil miydi karanlığınızı büyüten? Biraz inanabilmeyi, bir inanç duyabilmeyi, ümit beslemeyi kendimizden esirgemenin kime ne faydası var? Ayrıca kiminin bu şüpheleri yüzünden diğerlerini sürekli olarak ‘kötü, zarar vermeye çalışan bir düşman’ olarak gördüğünü/algıladığını da görüyorum. Böyle algılamanın kendisi bir ‘karanlık’ değil midir zaten? Ayrıca kendi kibri yüzünden kendisine uzatılan elleri reddeden, o ellere saldıranlar da var. Lütfen kibrin adını gurur ya da onur olarak koymayın. Çünkü bu kibir şunu söylüyor aslında : ‘Ben senden üstünüm, sen kimsin ki bana yardım etmeye kalkışarak beni aşağılamaya çalışıyorsun?’ Eğer bu kibirli kişi aşağı yukarı herkesin insan olduğunu, eşit düzlemde olduğunu düşünseydi, kendisine uzatılan bir desteği bu kadar aşağılayıcı bir saldırı olarak algılamazdı. Bu yardım ellerini normal hatta iyi bir eylem olarak görür, sevinir, ümitli hisseder, rahatlar, minnettar olabilirdi. Hangi karanlıkta olursanız olun, size yardım etmeye gönüllü insanların kalbini, hevesini kırmayın. Onları nazikçe reddedebilirsiniz. Yardım almak ya da yardım vermek kesinlikle değerli bir sanattır. Yardım almanız sizin beceriksiz olduğunuz anlamına gelmez. Yardım almanız ; yardıma ihtiyacınız olduğu, insan olduğunuz, normal olduğunuz(üstün değil, aşağı değil) anlamına gelir. Siz istemeden size yardım verilmek istenirse bunu iyi değerlendirin ve kararınızı açıkça o kişi/kişilere açıklayın. Böylece karanlıkta olduğunuz için yardım etmek isteyen insanları da onların kendi iç dünyalarındaki diğerlerine yardım etme niyetlerini de parçalamaz, hatta korumuş olursunuz.


Elektrikler gittiğinde yıldızları daha net göreceği için heyecanlanan bir kalp, karanlıktan korkup endişeyle nabzı yükselen bir kalpten daha tercih edilir değil midir? Karanlığın ne zaman geleceğini neredeyse hiçbir zaman planlayamayız. Ancak karanlık başladığında ne yapacağımızı iyi bilmeliyiz, bilmiyorsak öğrenmeliyiz. Neden? Çünkü karanlıklar hayatın bir parçası olduğu için eninde sonunda onlara maruz kalacağımız kaçınılmaz bir gerçek.


Yıldızların yön gösterişi, rehberliği, aydınlatışı.

Dünyanın son yıllarda içinden geçtiği çeşitli karanlıklardan her birimizin bir dünya vatandaşı olarak gerekli dersleri çıkarmış olmasını diliyorum. Bir yılı daha karanlığı ve aydınlığıyla bitirdik. Geçmiş karanlıklarımızı aydınlatıcı, yön gösteren, rehberlik eden, daha derin daha doygun yeni yıllara dönüştürebilmemizi diliyorum. Evet dönüştüreceğiz. Çünkü karanlıklarla ne yapacağımız bize bağlı. Sağlıklı,aydınlık,mutlu yeni yıllar!

Yazar ve Fotoğraf : Hacer Çinçik